استراتژی دریایی یکی از مهم ترین ابعاد استراتژی ملی قدرت های بزرگ به حساب می آید. این مساله اگرچه با تحول ماهوی قدرت در سیاست جهانی، اهمیتی را که آلفرد ماهان در «تاثیر و نفوذ قدرت دریایی در تاریخ» مطرح کرده بود را از دست داده است اما در دو دهه اخیر مجددا به عرصه رقابت ژئوپلیتیک قدرت های بزرگ بازگشته است. در این میان، حوزه ایندوپاسفیک و شکل گیری گروه بندی های جدیدی مانند کواد و آکوس در آن را می توان نقطه عزیمت جدیدی در بازی قدرت های جهانی دانست. در این راستا، این مقاله به این سوال اصلی پرداخته است که حوزه ایندوپاسفیک چه جایگاهی در معادلات ژئوپلیتیک قدرت های دریایی با تاکید بر گروه بندی های کواد و آکوس دارد؟ یافته های این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی صورت گرفته نشان دهنده انتقال تدریجی مرکز ثقل اقتصاد و سیاست جهانی از اقیانوس اطلس به اقیانوس هند-آرام است که در پرتو ائتلاف بندی های نظامی و امنیتی جدید به تشدید رقابت و تنش میان قدرت های بزرگ دریایی منجر خواهد شد.

مقدمه: روی، همانند سایر عناصر کمیاب و آنزیم های آنتی اکسیدان به عنوان عنصر کمیاب تعدیل کننده ایمنی و آنتی اکسیدان مطرح شده است. به تازگی کمبود روی در بیماری بهجت مورد بحث واقع شده است. مطالعه حاضر به بررسی ارتباط بین سطح روی و بیماری بهجت می پردازد.روش ها: مطالعه حاضر، یک مطالعه تحلیلی مقطعی است که بر روی 49 بیمار بهجت و 51 مورد سالم که همگی معیارهای بین المللی بیماری بهجت را داشتند، انجام شد. گروه شاهد از نظر قومیت و سن با گروه مورد همسان شدند. سایر بیماری های روماتیسمی رد شد و سپس سطح روی سرم با روش اسپکترومتری با جذب اتمی اندازه گیری و میانگین سطح سرمی دو گروه با هم مقایسه گردید.یافته ها: سطح سرمی روی بیماران در مرحله خاموش (38/15 ± 4/66) بر حسب میکروگرم در لیتر و به طور معنی داری کمتر از گروه شاهد سالم (18/17 ± 87/86) بود (0005/P<0). با در نظر گرفت فعالیت بیماری بر اساس ارزیابی کلی پزشک، اختلاف معنی داری بین بیماران در مرحله فعال بیماری (31/14 ± 47/67) و بیماران غیر فعال (65/13 ± 53/69) وجود نداشت. کاهش معنی داری در سطح سرمی روی در بیماران مبتلا به درگیری چشمی وجود داشت (001/P<0).نتیجه گیری: نتایج نشان داد که در مورد روی به عنوان فاکتور مستعد کننده شدت یا فعالیت بیماری بهجت، جای شک وجود دارد. در بیماری بهجت سطح سرمی روی پایین تر از افراد سالم می باشد که ضرورت انجام مطالعات بیشتر را نشان می دهد. 

مقدمه: سوء مصرف مواد مخدر و به خصوص تریاک از مشکلات عمده بهداشت عمومی در ایران به شمار می رود. یکی از تقلباتی که توسط فروشندگان تریاک صورت می گیرد، اضافه کردن سرب به آن جهت سنگین شدن وزن و دریافت سود بیشتر می باشد. مصرف تریاک آلوده با سرب می تواند اثرات سویی بر سلامت مصرف کنندگان داشته باشد. هدف از مطالعه حاضر مقایسه سطح سرمی سرب در افراد وابسته به تریاک در مقایسه با گروه شاهد بود.روش ها: در این مطالعه مقطعی، 50 نفر فرد وابسته به تریاک در رده سنی 20 تا 60 سال با 43 نفر فرد غیر وابسته تحت مطالعه قرار گرفتند. دو گروه از نظر توزیع سنی و جنسی همسان سازی شدند. غلظت سرمی سرب و همچنین تست های عملکرد کبدی (بیلی روبین توتال، ALT، AST و آلکالین فسفاتاز) و هموگلوبین نیز سنجیده شد.یافته ها: میانگین سطح سرمی سرب در گروه وابسته به تریاک 1473.67±3929.358 و در گروه شاهد 1141.53±3532.721 میکروگرم/لیتر بود که از نظر آماری معنی دار نبود. بین سطح سرمی سرب و متغیرهای سن، مدت زمان اعتیاد، بیلی روبین توتال سرم، هموگلوبین، ALT، AST و آلکالین فسفاتاز سرم همبستگی معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: در این مطالعه اگرچه بین مصرف تریاک و سطح سرمی سرب ارتباط معنی داری پیدا نشد، اما سطح سرمی سرب در افراد وابسته بالاتر بود. توصیه می شود که جهت تایید وجود یا عدم وجود این رابطه مطالعات بیشتری انجام شود تا در صورت نیاز اقدامات غربالگری و تشخیصی به موقع در افراد مصرف کننده به کار بسته شود.

سابقه و هدف: سیاه سرفه یک بیماری تنفسی واگیردار و قابل پیشگیری توسط واکسن می باشد. استفاده از واکسن پرتوسیس موارد بیماری را کاهش داده اما گردش بوردتلا پرتوسیس را ریشه کن نکرده است. هدف از این مطالعه تعیین میزان شیوع سرمی انتی بادی برعلیه بوردتلا پرتوسیس در گروه های سنی مختلف افراد ساکن شهر تهران می باشد.روش کار: این مطالعه توصیفی روی 1101 نفر در سنین بین 8 ماه تا 20 سال انجام شده است. پلاسمای این افراد از نظر آنتی بادی بر علیه توکسین پرتوسیس (PT)، هماگلوتینین فیلامنتوس (FHA)، ولیپوساکاریدهای مختلف (LPS) با روش الیزا مورد بررسی قرار گرفت. همه این افراد حداقل 3 دوز واکسن 3 گانه کزاز و دیفتری و سیاه سرفه (DwPT) را در سال اول زندگی و متعاقب آن دو دوز پوستر در سنین 18 ماهگی و 6-4 سالگی دریافت کرده بودند.یافته ها: شیوع کلی آنتی بادی پرتوسیس 48% و میانگین سطح انتی بادی 44±47.7 U/ml بود. بیش از نیمی (53.1%) از کودکان 8 ماه تا 6 سال از نظر انتی بادی پرتوسیس منفی بودند. از نظر سطوح و میزان انتی بادی پرتوسیس بین گروه های سنی مختلف اختلاف معنی داری وجود داشت و با بالا رفتن سن نیز به طور معنی داری افزایش می یافت.نتیجه گیری: مطالعه ما نشان داد که بیش از نیمی از کودکان واکسینه فاقد پاسخ آنتی بادی به واکسن می باشند. بنابراین استفاده از یک واکسن موثر با ایمنی کافی ضروری است. همینطور این مطالعه نشان داد که عفونت بوردتلا پرتوسیس در نوجوانان و بالغین جوان ایرانی شایع است و تجویز دوز بوستر در این سن جهت پیشگیری از بیماری و کنترل گردش ارگانیسم مفید به نظر می رسد.

سالمونلوزیس یکی از مهم ترین بیماری های مشترک انسان و حیوان است. استفاده از آنتی بیوتیک ها شیوه ای مهم برای کاهش میزان بروز و تلفات مرتبط با عفونت های سالمونلایی است، اما مصرف نادرست و بی رویه آن ها در مزارع طیور صنعتی ممکن است منجر به پیدایش مقاومت و در نتیجه ناکارآمدی داروهای ضدمیکروبی شود. هم چنین، انتقال سویه های مقاوم به آنتی بیوتیک ها به انسان از طریق زنجیره غذایی می تواند تهدیدی برای بهداشت عمومی باشد. هدف از این مطالعه تعیین گروه سرمی و الگوی مقاومت آنتی-بیوتیکی در سالمونلاهای جدا شده از 25 گله گوشتی در اهواز بود. تمامی جدایه ها با استفاده از آنتی سرم های تجارتی از نظر گروه سرمی و به روش انتشار دیسک (Kirby-Bauer) از نظر مقاومت دارویی نسبت به آنتی بیوتیک های رایج در صنعت مرغداری (انروفلوکساسین، فلورفنیکل، فسفومایسین، لینکوسپکتین، سولتریم و داکسی سایکلین) و انسانی (جنتامایسین، آموکسی کلاو، سیپروفلوکساسین، سفالکسین، سفوتاکسیم و سفتری آکسون) بررسی شدند. سالمونلاهای جدا شده در گروه های سرمی B (2جدایه)،C (3جدایه) و D (45 جدایه) قرار داشتند. از 50 جدایه سالمونلا، 24 جدایه (48 درصد) حداقل به یک نوع آنتی-بیوتیک مقاوم بودند. همه جدایه ها به سولتریم، فسفومایسین، فلورفنیکل، سفالکسین و سفتری آکسون حساس بودند. بیش ترین و کم-ترین میزان مقاومت به ترتیب در برابر لینکوسپکتین (36 درصد) و آموکسی کلاو (2 درصد) مشاهده شد. شیوع بالای مقاومت دارویی در میان سالمونلاهای جدا شده از ماکیان نشان می دهد که تجویز آنتی بیوتیک باید با احتیاط بیش تری صورت گیرد.

مقدمه: بیماری آسم در طی دهه های اخیر در تمام دنیا رو به افزایش است. به نظر می رسد که رادیکالهای آزاد در پاتوژنر بسیاری بیماری ها از جمله آسم با توجه به اثرات مضر آن بر سلول ها و بافت ها نقش داشته باشد. مکانیسم های دفاعی متعددی علیه اثرات رادیکالهای آزاد وجود دارد. مهمترین آنها آنتی اکسیدانها مانند آنزیم های گلوتاتیون پراکسید و سوپراکسید دیسموتاز هستند که در ساختمان آنهاعناصر کمیاب مانند روی و سلنیوم شرکت دارند که باعث کاهش اثرات مضر رادیکالهای آزاد می شوند. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین آسم و سطح سرمی روی به عنوان یک عامل آنتی اکسیدان در کودکان مبتلا به آسم انجام شد.روش کار: این تحقیق یک مطالعه از نوع مورد شاهدی است که در سال 1387 در بیمارستان دکتر شیخ مشهد انجام شد. مقایسه بین 80 بیمار مبتلا به آسم که به طور سر پایی به کلینیک آلرژی اطفال مراجعه کرده اند و 80 کودک مراجعه کننده به کلینیک کودکان با شکایت غیر اختصاصی و غیر بیماری مزمن مانند عفونتهای حاد دستگاه تنفس فوقانی و عفونت ادراری و غیره بدون اینکه هیچگونه شرح حالی از آتوپی داشته باشند، انجام شد.هیچکدام از بیماران این مطالعه در طی 2 هفته قبل از انجام آزمایش کورتیکو استروئید سیستمیک یا استنشاقی و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی دریافت نکرده بودند سطح سرمی روی به روش کالریمتری دستی چک شد و سپس نتایج باهم مقایسه شدند. اطلاعات به دست آمده با نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد و از آزمون کروسکال والیسون وی هم استفاده شد.نتایج: میانگین سن در گروه آزمایش (2.67 ± 6.07) و در گروه کنترل (3.44 ± 5.25) با هم تفاوت معنی داری نداشت و دو گروه از نظر توزیع جنس کاملا همگون بودند. اختلاف معنی داری در میانگین غلظت روی سرم در دو گروه دیده نشد (p>0.05) به این ترتیب که غلظت روی سرم در گروه بیماران 93.93 ± 25.58 mg/dl و در گروه کنترل 97.18 ± 23.59 mg/dl بود.نتیجه گیری: در این تحقیق ثابت نشد که سطح سرمی روی در بیماران مبتلا به آسم آلرژیک پایین تر از افراد سالم باشد .

سابقه و هدف: بروسلوز یا تب مالت یکی از بیماریهای عفونی که به لحاظ قابلیت انتقال بین دام و انسان از اهمیت بسزایی برخوردار است. ایمنی در این بیماری با تکامل پاسخهای سلولهای T کمکی نوع (Th-1) 1 مرتبط بوده در حالیکه پاسخهای Th-2 موجب وخامت بیماری می شوند. سلولهای Th-1 و Th-2 علاوه بر الگوی سیتوکاینی متفاوت، از نظر بروز مولکولهای سطحی نیز متفاوتند. بطوریکه مولکولهای CD26 و CD30 بترتیب در سطح سلولهای فعال شده Th1 و Th2 بیان میشوند. این مطالعه به منظور مقایسه سطوح سرمی این مولکولها در بیماران مبتلا به بروسلوز و افراد سالم انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه مورد- شاهدی بر روی 90 بیمار مبتلا به بروسلوز و 70 فرد سالم بعنوان شاهد انجام شد. تشخیص بیماری بر اساس علایم بالینی، نتایج کشت میکروبی و یا یافته های سرولوژی انجام گردید. سطوح سرمی sCD26 و sCD30 با استفاده از روش الیزای ساندویجی در تمام افراد بیمار و سالم اندازه گیری و مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: غلظت سرمی sCD26 در بیماران مبتلا به بروسلوز و افراد سالم بترتیب 847.07±249.7 و 504.97±165.6 نانوگرم در میلی لیتر بود که اختلاف معنی داری داشت (p<0.0001). حال آنکه غلظت سرمی sCD30 در بیماران مبتلا به بروسلوز و افراد سالم بترتیب 51.33±35.9 و 42.75±20.87 واحد در میلی لیتر بود که تفاوت قابل توجهی نشان نداد.نتیجه گیری: یافته های این تحقیق نشان می هد که اندازه گیری سطوح سرمی sCD26 و sCD30 روشی سریع و مناسب برای ارزیابی پاسخهای ایمنی مبتلایان به بروسلوز می باشد.

مقدمه: یکی از مهمترین عناصر کمیاب در بدن انسان منگنز می باشد. این عنصر نقش مهمی در دفاع آنتی اکسیدانی بدن داشته، به عنوان کوفاکتور برای بسیاری از آنزیمهای بدن عمل می کند. در مطالعات مختلف کمبود منگنز به عنوان یک تراتوژن تلقی شده و ارتباط کمبود آن با ابتلا به برخی سرطانها به طور محدود مورد بررسی قرار گرفته است. مطالعه حاضر به بررسی سطح سرمی منگنز در افراد مبتلا به سرطان مثانه در مقایسه با افراد سالم می پردازد.روش ها: طی یک مطالعه مورد-شاهدی، تعداد 51 نفر بیمار مبتلا به سرطان مثانه و 58 نفر گروه شاهد به روش آسان انتخاب شدند. پس از اخذ رضایتنامه کتبی از افراد مورد آزمون، نمونه های خون (پس از 8 ساعت ناشتایی) گرفته و سطح سرمی منگنز در آنها اندازه گیری شد. در نهایت داده ها با استفاده از آزمون آماریt-test  بین دو گروه مورد مقایسه قرار گرفتیافته ها: میانگین غلظت سرمی منگنز در افراد مبتلا به سرطان مثانه معادل 1.3±0.39mg/L و در افراد گروه شاهد معادل 1.87±0.84mg/L بود که تفاوت آماری معنی داری بین گروه شاهد و مورد وجود داشت (p<0.001). نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر غلظت پلاسمایی منگنز کاهش معنی داری در مبتلا به سرطان مثانه در مقایسه با گروه شاهد داشته است که نتیجه حاضر مشابه با نتایج به دست آمده از بررسی منگنز در سایر انواع سرطان هاست. بر این اساس و با در نظر گرفتن غلظت این عنصر در سبزیجات و میوه های تازه، مصرف این مواد به ویژه در افرادی که در معرض خطر بالای ابتلا به سرطان مثانه قرار داردند، توصیه می گردد.

مقدمه: سوء مصرف مواد مخدر و عوارض آن یک معضل بهداشتی – اجتماعی در کشورهای خاورمیانه نظیر ایران می باشد. قاچاقچیان ممکن است سرب را به مواد مخدر در طی تولید مواد مخدر اضافه نمایند، که این کار به منظور افزایش وزن آن جهت منافع بیشتر می باشد. علاوه بر این وجود علایم غیر اختصاصی بسیاری در وابستگان به مواد مخدر علایم مسمومیت با سرب را تقلید می کند. گزارشهای محدودی از مسمومیت سرب ناشی از مصرف مواد مخدر وجود دارند، ولی در محدوده بررسی منابع پزشکی در دسترس، این اولین مطالعه می باشد که به مقایسه سطح سرب خون در وابستگان به مواد مخدر با افراد سالم پرداخته است. بنابراین هدف اصلی این مطالعه، مقایسه سطح سرمی سرب خون افراد وابسته به مواد مخدر با گروه سالم می باشد.روش کار: این مطالعه مورد – شاهدی در مرکز ترک اعتیاد بیمارستان مرادی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان در سال 86 و 87 انجام شده است، سطح سرب خون در 44 نمونه در دو گروه مورد و شاهد با میانگین سنی 38.8±6.7 بررسی شد. گروه مورد شامل افرادی بودند (22 نفر) که مواد مخدر خوراکی مصرف می کردند. گروه کنترل (22 نفر) از نظر سن و جنس با گروه مورد با توجه به معیارهای خروج، همسان سازی شدند. اطلاعات هر گروه در پرسشنامه ثبت شد و توسط آزمون تی تست و نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد.نتایج: در این مطالعه سطح سرمی سرب خون در 44 نمونه اندازه گیری شد. سطح سرمی سرب خون در گروه مورد (7.20-69.90mg/dl) با میانگین 21.9±13.2 و در گروه کنترل 4.1-17.4 با میانگین 8.6±3.5 بود. اختلاف بین دو گروه از نظر آماری معنی دار بود (P<0.0001) در گروه مورد BLL ارتباط معناداری با میزان مصرف مواد مخدر داشت (r=0.65، P<0.01) گرچه ارتباط معناداری بین طول مدت مصرف و سطح سرمی سرب خون دیده نشد.نتیجه گیری: نتایج این بررسی افزایش قابل ملاحظه سطح سرمی سرب خون را در وابستگان به مواد مخدر در مقایسه با گروه کنترل نشان داد. بنابراین غربالگری غلظت سرب خون در افراد وابسته به مواد مخدر خصوصا با شکایات غیر اختصاصی مفید می باشد.

تنظیم هورمونی رشد و نمو در استخوان ها مراحل پیچیده و متعددی را شامل می شود و هورمون های زیادی از جمله تیرویید و گلوکوکورتیکوئیدها نقش ضروری در رشد و نمو استخوانی دارند. هورمون های رشد و آندروژن ها مهم ترین نقش را در این میان دارند. هورمون رشد و آندروژن ها با یک عمل سینرژیسم در افزایش رشد خطی استخوان ها و تشکیل بافت استخوانی اعمال اثر می کنند. با فعال شدن استئوبلاست ها در زمان رشد، سطح سرمی آبکالین فسفاتاز سرمی معمولا به نشانه افزایش ساخت استخوانی بالا می باشد. در این دوران بعد از بلوغ در گروه شاهد و بیماران مبتلا به هیپوگنادیسم بررسی می نماید. در این مطالعه، از 40 بیمار مبتلا به هیپوگنادوتروپیک هیپوگنادیسم به عنوان گروه بیمار و 30 نفر فرد سالم به عنوان گروه شاهد استفاده شده است. کلیه افراد پس از بررسی اولیه تحت اندازه گیری سطح سرمی کلسیم، فسفر و آلکالین فسفاتاز و تستوسترون خون قرار گرفتند. اطلاعات بدست آمده به همراه مشخصات فردی از لحاظ سن، جنس در فرم های مخصوص جمع آوری شدند که اطلاعات در نرم افزار آماری Systat ذخیره و توسط Spss تحت آزمون T-Paired قرار گرفتند. در این تحقیق معنی دار محسوب گردید. در مطالعه انجام شده، میانگین سنی بیماران و گروه شاهد به ترتیب 25.4 و 29.9 بود. میانگین سطح سرمی کلسیم به ترتیب در دو گروه 9.3 و 9.4 و فسفر 4.06 و 3.27 بود. در آزمون انجام شده، اختلاف معنی داری بین دو گروه از لحاظ سطح کلسیم سرم در دوران رشد با حضور هورمونهای دخیل در رشد از جمله تستوسترون و فعالیت استخوان سازی سطح سرمی الکالین فسفاتاز بالا می باشد بعد از دوران رشد، ارتباطی بین سطح الکالین فسفاتاز سرمی و تستوسترون وجود ندارد. افزایش سطح سرمی الکالین که احتمالا استئوپروز ناشی از کاهش آندروژنها به علت باز جذب استخوانی (resorption Bone) یا (osteoprosis High turn – over) می باشد که باعث بالا بودن سطح سرمی الکالین فسفاتاز در این بیماران شده است.